Welcome to Pokerweblogs . This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

EGO Paradox

Om het spel poker hangt een geromantiseerd beeld. Een beeld van bluffen, zonnebrillen, rokerige ruimtes, en het spelen om veel geld. Mannen die elkaar minuten lang aanstaren, om vervolgens de exacte hand van de tegenstander te raden. Dat geromantiseerde beeld spreekt mensen aan. Willen we niet allemaal de geniale pokerspeler zijn, die de tegenstander precies op de juiste hand kan zetten? Een pokerspeler zijn, die de meest briljante blufs en hero-calls kan maken? Spelen om grote bedragen tegen de beste spelers van de wereld? Ik wel in ieder geval, en ik denk met mij vele anderen. Poker is een spel van ego’s. En hierin schuilt een vervaarlijke tegenstelling, want in het poker kan je ego meer fout doen dan goed. In dit artikel zal ik ingaan op de gevaren van je ego tijdens het pokeren.

Egobescherming

Het is voor mensen heel normaal en natuurlijk om zichzelf en hun identiteit te beschermen. Het zijn natuurlijke mechanismen waardoor het zelfbeeld van de mensen intact blijft. Zo ligt de winst in het pokeren voornamelijk bij jezelf, maar komt het verlies voornamelijk door het ad random vallen van de kaarten of door domme beslissingen van je tegenstander. Dit is natuurlijk onzin en het leid je aandacht af van de zaken waar het echt om gaat, namelijk of de genomen beslissing de juiste is geweest. Een tweede voorbeeld van het beschermen van je ego is het achteraf goedpraten van beslissingen. Doordat mensen cognitie en gedrag willen laten overeenstemmen, zullen zij na een beslissing op zoek gaan naar rechtvaardiging van de beslissing. Zo zal bij de evaluatie van de beslissing de aandacht vooral uitgaan naar de argumenten voor de genomen beslissing én naar de nadelen van het mogelijke alternatief. Daarbij zoekt men eigenlijk naar een bevestiging en goedkeuring van de genomen beslissing; een bevestiging dat er op de juiste manier gehandeld is. Nadelen van de genomen beslissing en argumenten voor het alternatief, worden op die manier vakkundig ontweken. Dit zijn slechts twee voorbeeld waarop de mens het eigen ego te beschermen. Het beschermen van het ego gaat in het poker ten koste van de evaluatie van je eigen spel en de genomen beslissingen.

Het overschatten van de eigen capaciteiten

Mensen hebben de neiging om de eigen capaciteiten flink te overschatten en tevens de capaciteiten van anderen te onderschatten. Het is heel gemakkelijk om te denken dat je beter bent dan anderen en het streelt je eigen ego. Dat is ook het mooie aan poker, iedere speler kan een geflopte quads slowplayen en zich eventjes een echte pokerking wanen. Dat is ook de reden waarom veel beginnende spelers zichzelf al echt goede spelers wanen. Het gevolg is dat mensen de neiging hebben om zichzelf bovengemiddeld in te schatten en de tegenstander ondergemiddeld. Dit brengt enkele gevaren met zich mee. Zo kan de neiging ontstaan om een ruimere handselectie te hanteren, omdat je van mening bent dat je tegenstanders kan outplayen. En bovendien bestaat het gevaar dat je met die matige handen langer doorspeelt tegen “slechtere tegenstanders”. Tot dat je met je QJ een slechte tegenstander helemaal afbetaalt op een Jxx flop (villain heeft KJ), want hij kon tenslotte zo’n beetje elke hand hebben in die situatie. Kortom probeer je eigen capaciteiten objectief in te schatten en wees ook niet te rigide bij het schatten van de capaciteiten van je tegenstanders (ook zij kunnen goede kaarten gedeeld krijgen). Het overschatten van je capaciteiten komt ook naar voren bij een ander belangrijk onderdeel van het pokeren, namelijk;

Gameselectie

Door het overschatten van de eigen capaciteiten bestaat ook het gevaar dat men té moeilijke games uitzoekt. Je kunt de neiging krijgen om jezelf te meten met betere spelers en dat is een gevaar. Alan Schoonmaker schreef in Your Worst PokerEnemy: ”Poker is actually a predatory game, and machismo violates the fundamental law of all predators: attack the weakest prey.” Kortom, val de zwakkere spelers aan. Wees reëel in het uitzoeken van je tegenstand. Op de hogere limieten valt meer geld te halen, maar je dient goed te beseffen dat jouw winst voornamelijk komt van spelers die meer fouten maken dan jij. Kijk uit dat je zelf geen prooi wordt.

Tilt

Een ander gevaar van je ego is TILT. Je kan op verschillende manieren op tilt raken. Je kan een verkeerde beslissing nemen, iemand kan je outplayen, je kan op een bluf betrapt worden of een grote pot waar jij kanstechnisch het meeste “recht” op hebt, kan aan je neus voorbij gaan. Dit zijn slechts enkele voorbeelden, maar ze hebben ongeveer allemaal met elkaar gemeen dat je ego een deuk oploopt. Een ander voorbeeld is als je telkens door dezelfde persoon wordt gereraised. Dat kan een heel ongemakkelijk gevoel geven en je kan er van op tilt raken. In dat geval wordt je eigenlijk aangetast in je psychologische vrijheid en dan ga je reageren (bijvoorbeeld met K4o er overheen schuiven). Probeer je ego aan de pokertafel uit te schakelen en probeer ook in de moeilijke situaties rustig en helder te blijven denken. Als jij dat wel kan en je tegenstander niet, dan zal je op de lange termijn meer winnen.

Poker als competitief spel

Je kunt niet elke pot winnen in het poker en dat moet je ook niet willen. Het gaat erom dat jij betere beslissingen neemt dan je tegenstander. En dat heeft uiteindelijk tot gevolg dat je meer geld wint, omdat je meer wint met je goede handen en minder met je slechte handen. Toch bestaat in het poker af en toe de indruk dat er wel sprake is van een competitie. Een pot winnen voelt goed en een pot verliezen voelt slecht. Met andere woorden, je ego kan een boost krijgen of een deuk oplopen. Dit is ook een gevaar, waar je ego kan botsen met het pokerspelletje. Probeer ook hier je ego uit te schakelen en de juiste beslissing te nemen. Laat je ego geen invloed hebben op je beslissing.

Conclusie

In het pokeren is er dus sprake van een ego-paradox. Het machospelletje kent enkele valkuilen met betrekking tot je ego. Het is dan ook zaak dat je hier goed mee omgaat. Je ego kan je ook op bepaalde manieren helpen, maar het kan je ook op veel manieren de nek omdraaien. Zorg dat je objectief je spel blijft evalueren en wees reëel in het schatten van je capaciteiten van jezelf en je tegenstander. Zorg daarnaast dat je ego geen invloed heeft op je beslissingen aan de pokertafel. Als jij een zonnebril opzet dan heeft dat een functie, en dan is het mooi meegenomen dat het er ook wel stoer uitziet

Vraag 1: Een echtpaar krijgt zes kinderen. Welke opeenvolging van jongens en meisjes (hierna: J en M) lijkt je het meest waarschijnlijk?

1.     MJJMMJ

2.     MMMJJJ

3.     JJJJJJ

De meeste mensen vinden het eerste alternatief het meest waarschijnlijk. In werkelijkheid is het eerste alternatief net zo waarschijnlijk als het tweede alternatief en het derde alternatief (in werkelijkheid is het derde alternatief het meest waarschijnlijk, omdat er meer jongens worden geboren, maar dit terzijde). Alternatief 1 wordt echter het meest gekozen omdat dit alternatief het meest correspondeert met het idee van een toevallige reeks. Mensen verwachten nu eenmaal dat een reeks van willekeurige gebeurtenissen op een willekeurige manier tot stand is gekomen, zelfs bij een korte reeks. Dit idee wordt het Gambler\’s Fallacy genoemd, n.a.v. gokkers in het casino bij het roullette. Daar vinden gokkers het representatiever voor toeval als na enkele keren rood het balletje op zwart komt, dit terwijl de kans 50% blijft.

Vraag 2a: Maak als eerste een keuze tussen de volgende twee alternatieven;

A:     Je hebt 0,1% kans om 2000 euro te winnen.

B:      Een zekere winst van 2 euro.

Vraag 2b: Maak een keuze tussen de volgende twee alternatieven;

C:     Je hebt 0,1% kans om 2000 euro te verliezen.

D:     Een zeker verlies van 2 euro.

Uit onderzoek blijkt dat als mensen de keuze krijgen tussen A en B dan zal 75% van de mensen kiezen voor alternatief A. Terwijl als men de keuze krijgt tussen alternatief C en D dan zal 80% van de mensen kiezen voor het zekere verlies van 2 euro. Kortom kleine kansen hebben relatief veel gewicht in beslissingen, zowel bij winst als bij verlies. Terwijl de verwachte waarde hetzelfde is. Dit is iets waar loterijen van profiteren (vraag 2a) en waar ook verzekeringsmaatschappijen van profiteren (vraag 2b). Dit wordt o.a ook beschreven in de Prospecttheorie, mensen zijn in staat om subjectieve waarde toe te kennen aan kansen en daarbij meer gewicht te geven aan kleine kansen.

Vraag 3a: Kies uit alternatief A of B. Zijn er in Den Haag meer of minder dan 50 restaurants?

A:     Minder dan 50

B:     Meer dan 50

Vraag 3b: Geef nu een precies mogelijke schatting van het aantal restaurants in Den Haag.

In Den Haag zijn ………………………. restaurants. (vul in)

Als de vraag op deze manier wordt gesteld zal je het aantal restaurants waarschijnlijk veel te laag inschatten. Ook als je denkt dat het aantal veel meer dan 50 is zal de eerste vraag je schatting beinvloeden. In een onderzoek werd het aantal restaurants in Den Haag op gemiddeld 170 geschat (als de vraag op deze manier werd gesteld). Aan een andere groep proefpersonen werd deze vraag ook gesteld maar dan ipv 50 restaurants 1000 restaurants. Daar werd bij de tweede vraag een gemiddelde gegeven van 825 restaurants. De schatting bij de tweede groep is dus een stuk hoger dan bij de eerste groep. Dit verschijnsel wordt Ankering genoemd. D.w.z kwantitatieve schattingen assimileren in de richting van een beschikbaar vergelijkingsgetal. Ankering is een heel robuust fenomeen.

Ik kwam deze vragen vandaag tijdens het studeren tegen en ik vond ze erg interessant (boek van Roos Vonk, Cognitieve Sociale Psychologie). Het geeft een beetje aan hoe beperkt de controle is die mensen vaak trachten te hebben over hun eigen ideeën en invloeden. Eigenlijk zijn wij allemaal maar simpele zielen….

********************

Het lijkt mij een leuk idee om op deze blog naast de standaard artikelen ook wat achtergrond informatie over de artikelen te posten. En dan natuurlijk niet alle droge shite die ik tijdens mijn studie tegenkom, maar de leuke interessante onderzoeken/invalshoeken. Naast dat jullie het wellicht interessant vinden, steek ik er zelf misschien ook nog wat van op. De kracht van herhaling om het zomaar te zeggen.

In het artikel Pokeren leer je zo! schreef ik het volgende: \”Door veel te spelen ga je situaties herkennen en is het tevens mogelijk om bepaalde handelingen automatisch te laten verlopen (waardoor je je aandacht op andere informatie kan richten). Al die extra moeite kan er toe leiden dat jij op een betere manier handranges kan inschatten, op een betere manier jouw equity kan bepalen en op een betere manier de juiste actie kan kiezen. En uiteindelijk zal je dan vanzelf een betere speler worden.\”

Ik zou graag twee onderzoeken onder de aandacht willen brengen die dit verder toelichten.

1.)   De Groot (1946) liet tijdens een onderzoek schaakgrootmeesters en \”gewone\” mensen ongeveer 5-6 seconden naar een schaakopstelling kijken. Vervolgens bleek dat schaakgrootmeester 92% van de stelling konden reproduceren en \”gewone\” mensen slechts 50%. Dit verschil was echter alleen zichtbaar als de stukken in logische patronen op het bord stonden. Stonden zij echter compleet willekeurig dan was er geen verschil. Ik laat hier even het talent buiten beschouwing (maar dient zeker niet onderschat te worden). Algemeen wordt aangenomen dat dit verschil vooral komt doordat schaakgrootmeesters door jarenlange ervaring en bestudering van schaaksituaties beter in staat waren (om op een snellere manier) de stellingen te reproduceren. Als men dit terugkoppelt naar het poker dan zou je kunnen stellen dat betere spelers, beter in staat zijn om situaties en patronen te herkennen. Door veel te spelen gaat de informatie verwerking sneller en zou je bijvoorbeeld beter en sneller in staat zijn om gelijk te zien wat de nuts is en welke handen van de tegenstander je mogelijk voor je hebt.

2.) Shiffrin & Schneider (1977) toonden in hun onderzoek aan dat gecontroleerde bewuste processen door oefening automatisch zouden gaan verlopen. Dus dat men vaardigheden door oefening volledig kunnen automatiseren. Zij lieten proefpersonen naar een beeldscherm staren waarop een groep letters te zien waren. Het was een groep van 4, 9 of 16 letters en één van die letters was de letter \’G\’. Het was de taak van de proefpersonen om zo snel mogelijk de letter \’G\’ te vinden. In het begin blijkt dat proefpersonen er langer overdoen bij 16 letters dan bij 4 letters (en 9 letters zat er qua zoektijd tussenin). Dat kwam omdat proefpersonen de \’G\’ zochten door letter voor letter te zoeken.Maar uiteindelijk blijkt dat er na oefening geen verschil meer zit in de zoektijd. Dat komt omdat mensen dan een \”automatische scan\” ontwikkelen waardoor men de \’G\’ gelijk ziet staan. Dit toont dus aan dat men vaardigheden door oefening kan automatiseren. Als men dit onderzoek terugkoppelt naar het pokeren dan blijkt dat door ervaring bepaalde handelingen automatisch kunnen gaan verlopen en dat je je aandacht dan ergens anders op kan richten.

Als men dit puur neuropsychologisch bekijkt dan kan men aannemen dat dit komt doordat neurale connecties meer worden geactiveerd en daardoor sterker en sneller worden. De informatieoverdracht gaat dus sneller.

Als men deze twee onderzoeken bekijkt en loslaat op het pokeren dan kan je stellen dat ervaring onmiskenbaar en overduidelijk van groot belang is. Als men in staat is om door ervaring/oefening snel de situatie kan interpreteren (bijvoorbeeld direct de nuts zien liggen en later op een snellere manier bijvoorbeeld de range van de tegenstander kan inschatten) dan kan men betere beslissingen nemen. Men is dan bijvoorbeeld in staat om de aandacht te richten op andere relevante informatie. Die je vervolgens weer kan gebruiken om betere beslissingen te nemen. De hersenen hebben maar een beperkte capaciteit om informatie te verwerken. En als bepaalde processen vervolgens automatisch verlopen of iig veel en veel sneller dan is dat een heel groot voordeel.

En daarom zijn oefening en ervaring van groot belang.

**************************

Hallo,

Zoals je kunt zien, heb ik mijn blog verplaatst van Pokerblog naar Pokerweblog. Hier zal ik dus in het vervolg mijn verhaaltjes neerzetten. Dit alles uiteraard vanwege de link met Pokerinfo.

Ik zal hier mijn pokeravonturen neerpennen. Vreemd genoeg heb ik de laatste maand vrij weinig gespeeld. Aan het begin van het nieuwe collegejaar heb ik een grote winst uit laten cashen, om daarvan mijn rijbewijs te halen. Onder het motto: Mocht ik blut gaan, heb ik iig dat papiertje er aan over gehouden . Daarnaast heb ik mij even helemaal gefocust op mijn studie, die weer is begonnen. En dat kreeg even de prioriteit. En als laatste wil ik graag overstappen naar Everest punt is dat ik alleen mijn Neteller Account moet activeren, als ik daar geld wil storten. Dus vandaar.

Verder, ik ben 25 jaar en studeer dus Psychologie in Leiden (richting sociale en organisatie psychologie). En mijn artikelen zullen dus over het algemeen een psychologische invalshoek hebben. Want er zijn ongelovelijk veel raakvlakken tussen de psychologie en pokeren. En verder zal ik natuurlijk mijn pokerdoorbraak hier bekend maken en mijn vorderingen mbt mijn rijlessen.

Dat was het wel!

Stoep

***************************

Pokeren leer je zo!

“It takes a minute to learn and a lifetime to master”, is een beroemde uitspraak in de pokerwereld. En het klopt als een bus. De regels van poker zijn betrekkelijk simpel en iedereen kan het spelletje binnen een minuut meespelen. Maar om het spelletje echt te beheersen, dienen er bergen verzet te worden. In dit artikel zal ik enkele leertheorieën uit de psychologie in relatie brengen tot het poker en daarbij valkuilen en aandachtspunten in kaart brengen. Daaruit zal naar voren komen dat écht leren pokeren nog niet zo eenvoudig is en dat men tevens nooit uitgeleerd raakt.

Hoe leren we?

De manier waarop mensen leren of nieuwe informatie tot zich nemen krijgt al enkele tientallen jaren de aandacht van de psychologie. In eerste instantie waren psychologen wantrouwig ten opzichte van processen die zich in het brein afspelen en richtten hun aandacht alleen op waarneembaar gedrag. Wat psychologen opmerkten was dat mensen heel goed konden leren op basis van het directe resultaat van gedrag. (operant conditioneren). Het idee hierachter was dat correct gedrag door de resultaten werd beloond en daardoor vaker zou voorkomen. Tegelijk zou incorrect gedrag door de resultaten worden bestraft en daardoor minder vaak voorkomen. Denk hierbij aan het leren selecteren van starthanden. Je zal snel ondervinden dat AA goeie resultaten oplevert en deze hand vaker gaan spelen. Tegelijkertijd zal je 72o vaker in de muck gaan gooien, omdat je er maar zelden mee wint.

Een andere invalshoek is het leren door observatie. Mensen kunnen nieuwe kennis en vaardigheden aanleren door het gedrag van anderen te kopiëren. Denk bijvoorbeeld aan het leren van een dans of het leren van piano spelen. Het dagelijkse pokerleven is vervult van kopieergedrag. Kijk maar eens hoeveel mensen hun tafelhouding hebben geleerd van de professionals.

Later richtte men zich in de psychologie meer op de processen die zich “in” het brein afspeelden. Dit gaf onder meer het belangrijke inzicht dat men kan leren door inzicht. Dat wil zeggen dat de mens een situatie kan bekijken, beoordelen en overdenken, om vervolgens de juiste handelingen toe te passen.

Valkuilen bij het leren van Poker

Als men deze leermethoden loslaat op het pokeren, dan zien wij gelijk enkele valkuilen. In het poker is het immers mogelijk dat verkeerd gedrag wordt beloond en dat goed gedrag wordt afgestraft. Het directe resultaat is dus geen goede aanwijzing voor het leren pokeren op een winnende manier.

Daarnaast schuilt er ook in het leren door observatie een valkuil. Wie Jamie Gold in High Stakes Poker ziet limpen met J6o, kan op verkeerde ideeën gebracht worden. Of nog erger, er zijn genoeg spelers die mensen zien winnen door 72o hard te raisen. En daarom maar besluiten om die ook te gaan raisen. Of spelers die AA gaan limpen omdat ze anderen hard met AA zien verliezen als het geld erin gaat.

Men dient dus niet klakkeloos gedrag van professionals of anderen te kopiëren, maar men dient zelf de theorieën en ideeën achter het poker te begrijpen en toe te passen.

Om dezelfde reden is het ook niet slim om zonder nadenken rijtjes starthanden uit je hoofd te leren. Poker is een spel van situaties. En elke situatie kan om een andere benadering vragen.

Hoe te leren in Poker

Voordat mensen alle vertrouwen in de psychologie opzeggen, moet ik zeggen dat er oplossingen zijn. De problemen met het leren in poker onstaan doordat mensen zich richten op de verkeerde informatie. Ze kijken naar de hoeveelheid geld die iemand op een avond wint of uitsluitend naar de keren waarop een ander succes had. Maar in het poker kan je dus blijkbaar niet uitgaan van het directe resultaat van jouw beslissingen of van die van anderen.

In plaats daarvan moet je jezelf richten op de informatie die er echt toe doet. Je moet je richten op de winstgevendheid van beslissingen. En om die informatie te vinden moet je voorbij de oppervlakte van poker zoeken.

Goed winnend leren pokeren doe je door op de juiste manier de handrange van je tegenstander in te schatten. Je gebruikt daarbij alle informatie die voor handen is. Vervolgens bepaal je jouw equity, door jouw hand af te zetten tegen de handrange van je tegenstander. Op basis van die informatie kies je de actie die jouw winst op de lange termijn maximaliseert (ref. REM-strategie van Flynn en Mehta in Professional No Limit Hold ‘Em, twoplustwo publishing).

Als je goed wilt leren pokeren dien je deze vaardigheden te optimaliseren. Dat kan je doen door boeken te lezen, die je nieuwe inzichten kunnen geven. Daarnaast dien je  veel na te denken over je spel en moet je je eigen spel blijven analyseren en verbeteren. Maar bovenal leer je goed pokeren door vooral heel, heel, héél veel te spelen. Door veel te spelen ga je situaties herkennen en is het tevens mogelijk om bepaalde handelingen automatisch te laten verlopen (waardoor je je aandacht op andere informatie kan richten). Al die extra moeite kan er toe leiden dat jij op een betere manier handranges kan inschatten, op een betere manier jouw equity kan bepalen en op een betere manier de juiste actie kan kiezen. En uiteindelijk zal je dan vanzelf een betere speler worden.

Maar dit is geen gemakkelijk proces. Het duiken onder de oppervlakte van poker en uitzoeken naar relevante informatie is een ingewikkeld proces, een proces wat maar weinigen aankunnen. Het is daarom dat er zoveel fishes in poker zijn, de meesten leren nooit hoe ze goed moet leren!

Conclusie

Concluderend kan men stellen dat leren pokeren nog niet zo eenvoudig is. Men kan niet uitgaan van het directe resultaat en men dient zich te richten op de zaken die er echt toe doen; handranges, equity en het maximaliseren van de winst. Daarnaast zien we dat ervaring erg belangrijk is. Leren pokeren is een continu proces, waarin je je hele leven kan blijven verbeteren. Kortom:”Poker, it takes a lifetime to master”.

*************

Ik win want ik ben goed!

Attributie – Oorzaken van gedragingen

In de sociale psychologie probeert men inzicht te krijgen in de oorzaken van gedrag. Waarom gedragen mensen zich zoals zij zich gedragen? Attributie is het toeschrijven van oorzaken aan gebeurtenissen en/of gedragingen. Er wordt gesproken over interne attributie als men de oorzaken van gedrag zoekt binnen in de persoon zelf. En als gedrag wordt verklaard door oorzaken die buiten de macht van de persoon in kwestie liggen, bijvoorbeeld door de omgeving of door derden, dan spreekt men van externe attributie. Kort gezegd; de oorzaak van gedrag ligt dus aan de eigenschappen van een persoon of aan invloeden vanuit de omgeving. Bij het toeschrijven van oorzaken aan gedrag is de mens geneigd enkele hardnekkige fouten te maken. Ik zal hieronder enkele van deze veelgemaakte fouten bespreken en daarna zal ik dit in relatie brengen met het pokeren.

Mensen zijn te snel geneigd het gedrag van anderen toe te schrijven aan de dispositionele eigenschappen en zij houden te weinig rekening met externe omstandigheden. Deze bias (vooringenomenheid) is heel erg sterk aanwezig. Zelfs als de situationele invloeden overduidelijk zijn, zal men toch eerder het gedrag toeschrijven aan dispositionele eigenschappen. Deze neiging wordt de fundamentele attributiefout genoemd. De fundamentele attributiefout vindt zijn toepassing onder andere bij het zoeken van oorzaken van bijvoorbeeld pesten. De reden van deze verkeerde instelling is vooral het eenvoudiger maken van de wereld. Mensen proberen de wereld over het algemeen altijd een stuk gemakkelijker voor zichzelf te maken en daarom gebruikt de mens van dit soort schema’s. Het is simpel en het stelt ons in staat om de wereld snel te categoriseren. Rekening houden met externe factoren is ingewikkelder en vergt extra inspanning en inzicht. Het is dan ook gewoon makkelijk om vast te stellen dat een persoon “nu eenmaal zo is”.

Een andere misvatting, het actor-observer effect, is nauw verbonden met de fundamentele attributiefout. Dit effect gaat er van uit dat wij eerder geneigd zijn om het eigen gedrag als meer instabiel te beoordelen dan het gedrag van anderen. Dit komt o.a. omdat wij meer zicht op hebben op de externe invloeden op ons gedrag. Bij het eigen gedrag zijn wij ons meer bewust van de omgeving. Dit heeft als gevolg dat wij anderen dan ook als stabieler zien dan onszelf. Als wij iemand anders zien struikelen dan is die persoon gewoon een klungel en als wij zelf struikelen dan ligt het aan de straatsteen die uitsteekt of aan de veter die loszit.

De laatste misvatting die ik zal bespreken is de self-serving bias. De self-serving bias is de neiging om het eigen gedrag te attribueren op een manier die de zelfwaardering ten goede komt. Mensen zoeken de oorzaken voor positieve gebeurtenissen bij zichzelf en de oorzaken voor negatieve gebeurtenissen buiten zichzelf. Kort gezegd in pokertermen: “Ik win want ik ben goed en als ik verlies komt dat door pech!”. Dit kan men zien als een soort van zelfbescherming. Mensen willen boven alles een goed zelfbeeld houden. De mens geeft de voorkeur aan de oorzaak die hij zelf het meest prettig vind. Als iemand wint met pokeren dan ligt dat aan het feit dat hij het spelletje goed heeft begrepen en als hij verliest dan ligt dat aan slechte kaarten, de tegenstanders (slecht dan wel goed) of bijvoorbeeld vermoeidheid. Deze self-serving bias is overigens hardnekkiger onder mannen dan onder vrouwen.

Jamie Gold won vorig jaar de WSOP. In de pokerwereld wordt niet ontkend dat Jamie Gold een goed toernooi heeft gespeeld, maar hij heeft bovenal veel geluk gehad. Hoe denk jij dat Jamie Gold zelf zijn prestatie schat. Zal hij de nadruk leggen op het geluk of op zijn (goede) spel? Er zal een duidelijk verschil zijn met de wanneer waarop hijzelf en de manier waarop andere pokerspelers zijn prestatie beoordelen. En dat zal dit jaar met Jerry Yang niet heel anders zijn.

In het poker is het besef van het bestaan van attributies van belang voor een goede mentale houding tegenover het spel en de eigen resultaten. Probeer altijd objectief naar de resultaten te kijken en wees vooral eerlijk tegen jezelf. Zijn de resultaten het gevolg van goed spel of van geluk. Het bezitten van een gezonde mate van zelfreflectie is een belangrijke en goede eigenschap. Zeker in het poker, waar er sprake is van een tegenstrijdige leerontwikkeling, is eerlijkheid tegen over jezelf essentieel. In het pokeren kan een goede beslissing afgestraft en een slechte beslissing beloond worden. De enige persoon die je wat dat betreft voor de gek kan houden ben je zelf. Wees je bewust van de manier waarop mensen oorzaken toeschrijven aan gedrag en confronteer jezelf af en toe met de bijbehorende valkuilen. Een goed besef van attributies, kan je mentale houding ten opzichte van het pokeren verbeteren en dat kan uiteindelijk je spel ten goede komen.

***********************

Lichaamstaal

Communicatie kan omschreven worden als de uitwisseling van informatie tussen minimaal twee personen. Als mensen communiceren, vindt er een voortdurende, complexe uitwisseling van informatie plaats. Die uitwisseling gebeurt zowel op verbaal als op non-verbaal niveau. Een heel belangrijk deel van communicatie tussen mensen vindt plaats op non-verbale niveau. Wetenschappelijke studies hebben aangetoond dat minstens 65% van de betekenis van communicatie door non-verbale signalen wordt overgebracht. Dit percentage moet echter niet te letterlijk genomen worden, omdat het per persoon kan verschillen. Non-verbale communicatie verschaft voornamelijk informatie over de emotionele toestand van de verzender. Een belangrijk verschil tussen verbale en non-verbale communicatie is natuurlijk dat de zender zich meer bewust is van de verbale communicatie dan van de non-verbale communicatie. Non-verbale communicatie vindt voornamelijk op onbewust niveau plaats, toch kan er door training getracht worden meer non-verbale signalen op te pikken. Het is mogelijk om enkele non-verbale signalen te verdoezelen, maar het is lastig om ze allemaal te verdoezelen.  Bij het interpreteren van non-verbale communicatie is voorzichtigheid geboden. Alle communicatie dient in de context bekeken te worden.

Zoals gezegd verschaft non-verbale communicatie voornamelijk informatie over de emotionele toestand van de verzender. Omdat het moeilijk is om gevoelens direct onder woorden te brengen, helpt lichaamstaal bij het uitdrukken van die boodschap. Het blijkt overigens dat vrouwen beter zijn in het oppikken van non-verbale communicatie. Dat is vanuit evolutionair oogpunt ook wel begrijpelijk, aangezien een moeder in de eerste levensjaar van een kind voornamelijk moet reageren op non-verbale communicatie. Ik zal hieronder verder gaan over liegen en over stresssituaties.

Stress wordt vaak vergeleken met een soort overbelasting, maar dan met overbelasting van het menselijke lichaam. In een dergelijk situatie maakt het lichaam zich klaar om te reageren. De mens maakt zich razendsnel klaar om te reageren (vechten of vluchten). De hartslag wordt verhoogd, de ademhaling wordt intensiever en de bloeddruk zal stijgen. Als je wilt zien of iemand zich in een stresssituatie bevindt kan je dus kijken naar de volgende uiterlijke kenmerken;

•    Verhoogde hartslag. Let bijvoorbeeld op de nekslagader.
•    Verhoogde ademhaling. Bekijk of de ademhaling intensiever is.
•    Grotere pupillen. Het lichaam maakt zich optimaal klaar voor een reactie en dus  worden de ogen vergroot. 
•     Het geregeld nat maken van de lippen.

Het is wel van belang om nogmaals te benadrukken dat je de non-verbale communicatie in de hele context moet beoordelen. Daarnaast kunnen enkele van deze non-verbale signalen ook optreden door andere oorzaken (bijvoorbeeld opwinding).

Het herkennen van mensen die liegen staat al eeuwen in de belangstelling. En het is ook mogelijk om via non-verbale communicatie op te pikken of iemand liegt. Het is voor een mens erg moeilijk om overtuigend te liegen. Het onderbewuste van een persoon reageert onafhankelijk van de verbale leugen, op zo’n manier dat lichaamstaal de leugen kan verraden. Er wordt al lang onderzoek gedaan naar het herkennen van leugens. En er zijn enkele aanwijzingen waarop men kan zien dat iemand liegt:

·         Micro-expressies, een kortstondige verandering in de expressie van het gezicht. Na een emotionele gebeurtenis vertonen zich heel snel gelaatsuitdrukkingen die dan snel weer onderdrukt worden, maar die zijn heel moeilijk te controleren. Het is lastig om deze expressie te herkennen, maar met training kan men er snel beter in worden. Als je er achter wilt komen of iemand liegt, dan kan je iets verrassend of opmerkelijks voor die persoon vertellen en kijken hoe ze reageren.

• Het is moeilijk om alle non-verbale communicatie te onderdrukken. Iemand kan zijn gezicht in plooi houden, maar dan zal de rest van het lichaam wel signalen afgeven. De voeten kunnen zich bijvoorbeeld erg onrustig gedragen, of iemand kan erg onrustig in zijn stoel zitten.
• Als mensen liegen gaan ze vaak wat hoger praten en ze spreken minder vloeiend. Beginnen een zin, stoppen halverwege en gaan weer verder met een andere zin.
• Mensen die liegen, knipperen meer met de ogen en ook hier worden de pupillen groter. Daarnaast zullen mensen die liegen vaak te veel of juist te weinig oogcontact maken.   Mensen die liegen zitten meer aan hun gezicht. Zitten vaak aan hun neus of oor of krabben aan hun oog.
• Mensen die de waarheid spreken, hebben vaak een open houding. De benen zijn niet gekruist en de handpalmen worden getoond.

Als men deze informatie wil toepassen aan de pokertafel is het belangrijk om nogmaals te vermelden dat voorzichtigheid geboden is. Probeer alles wat je waarneemt in de context te beoordelen en gebruik de non-verbale informatie in combinatie met de overige kennis die je hebt. Baseer je mening dan ook nooit alleen op de non-verbale informatie. Houdt gedurende het spel iedereen in de gaten en kijk hoe ze zich gedragen. Probeer de non-verbale signalen vast te stellen als iemand in rust is. En probeer gedurende het spel de non-verbale signalen vast te stellen die iemand uitzendt als hij bluft of als hij een heel goede hand heeft. En wees je altijd bewust van de non-verbale signalen die je zelf uitzendt en probeer die zo veel mogelijk te onderdrukken of te manipuleren. Op deze manier kan deze informatie uiteindelijk in je voordeel werken.

*****